Metody rozwiązywania sporów

Badając liczne organizacje zauważono, iż konflikt i umiejętność odpowiedniego przeprowadzenia rozmów, które doprowadzały do jego rozwiązania, mogą doprowadzić do znaczącej poprawy działania firmy, a co za tym idzie, lepszych wyników finansowych i jej rozwoju. Istnieje jednak pewien poziom graniczny, w którym natężenie konfliktów jest tak duże, że firma nie może funkcjonować już poprawnie.[1] Nie możemy wtedy mówić już o pozytywnych efektach rozwiązywania sporów, gdyż niosą one w takim przypadku więcej wad niż zalet..

Metody poprawnego i skutecznego rozwiązywania konfliktów opracował M.A. Rahim. Skupił on się na dwóch aspektach konfliktu: interesie własnym oraz interesie drugiej strony. Zaproponowane metody to m.in. [2]:

  1. Integracja – metoda ta zakłada dużą otwartość, a głównym jej celem jest pozyskiwanie informacji tak, aby skutecznie wyjaśnić wszystkie kwestie sporne i przedstawić propozycję ugody akceptowalną przez obydwie strony.
  2. Unikanie – jest to metoda stosowana po przeanalizowaniu strat w przypadku konfliktu, zakłada się przeczekanie sporu aż do jego wygaśnięcia, co oczywiście może nie nastąpić.
  3. Dominacja – używana jest przez osoby zmotywowane do bronienia swojego stanowiska za wszelką cenę, często w grę wchodzi wykorzystanie swojej przewagi.
  4. Uleganie – metoda ta zakłada minimalizację różnic pomiędzy stronami sporu, a przede wszystkim znalezienie cech łączących obydwie strony.
  5. Kompromis – jest to jedna z najodpowiedniejszych metod, zakłada częściową rezygnację z celów obydwu stron na poczet rozwiązania konfliktu.

Metody te znane powszechnie są w prowadzeniu różnego rodzaju negocjacji, jednak traktują temat rozwiązywania sporów dość powierzchownie, nie proponując szczegółowych rozwiązań. Jednym z ciekawych sposobów uszczegółowienia strategii w tym przypadku jest zarządzanie konfliktem w miejscu jego powstawania, jak również, w przypadku gdy ta strategia nie ma racji bytu – mediacja.

Źródło:

[1] Szwiec P., Konflikt w zarządzaniu, „Ekonomika i Organizacja Przedsiębiorstwa”, 2006, nr 11, s. 14-22.

[2] Ibidem