Stopa procentowa

Krótkoterminowa stopa procentowa była w 2004 r. podstawowym instrumentem Narodowego Banku Polskiego wykorzystywanym w ramach realizacji strategii bezpośredniego celu inflacyjnego.

W kwietniu 2004 r. Rada Polityki Pieniężnej zmieniła nastawienie w polityce pieniężnej na restrykcyjne i w dalszej części roku trzykrotnie podniosła podstawowe stopy procentowe NBP (w czerwcu, lipcu i sierpniu) łącznie o 125 pkt. baz. W efekcie stopa referencyjna wzrosła do 6,5%, a stopa lombardowa osiągnęła poziom 8,0%.

Zwiększenie restrykcyjności polityki pieniężnej było spowodowane znacznym wzrostem bieżącej inflacji (w czerwcu ubiegłego roku stopa inflacji przekroczyła górną granicę dopuszczalnych odchyleń od celu inflacyjnego) oraz wzrostem oczekiwań inflacyjnych gospodarstw domowych. W powyższych warunkach działania podjęte przez bank centralny miały zapobiec pojawieniu się wtórnych skutków wstrząsów podażowych (efektów drugiej rundy). Odnotowana w czwartym kwartale 2004 r. znacząca aprecjacja złotego, niska dynamika wynagrodzeń w sektorze przedsiębiorstw oraz niższa od oczekiwań dynamika inwestycji powstrzymały Radę Polityki Pieniężnej od dalszych zmian podstawowych parametrów polityki pieniężnej.

W 2004 r. – mimo wzrostu nominalnych podstawowych stóp procentowych – ich wartość w ujęciu realnym znacząco spadła w porównaniu z rokiem poprzednim ze względu na wzrost inflacji. W rezultacie realna stopa referencyjna ukształtowała się w 2004 roku średnio na poziomie 2,2%, w porównaniu z 4,8% w roku poprzednim.

 

Źródło: Mf.gov.pl