Obligacja jest to papier wartościowy

jmmjObligacja jest to papier wartościowy, w którym jego wystawca stwierdza, że jest dłużnikiem podmiotu, który ten papier nabył. Wystawca obligacji zobowiązuje się do wypełnienia określonego świadczenia względem nabywcy obligacji. Ten, kto wystawia (emituje) obligację, zwany jest emitentem, a ten, kto go nabywa – obligatariuszem. Wedle przytoczonego wyżej podziału instrumentów finansowych obligacje to instrumenty dłużne, nie dające prawa posiadaczowi obligacji do współwłasności czy współczłonkostwa i nie można ich mylić z akcjami (choć też są przedmiotem obrotu na Giełdzie Papierów Wartościowych).
Akcje to instrumenty własnościowe dające posiadaczowi akcji właśnie tę współwłasność. Wracając do obligacji, to biorąc pod uwagę tego, kto je emituje, możemy obligacje podzielić na:
♦ obligacje skarbowe, emitowane przez Skarb Państwa (są to obligacje rządowe);
♦ obligacje komunalne, emitowane przez samorządy terytorialne (np. miejskie);
♦ obligacje prywatne, emitowane przez firmy.
Za każdym razem celem emisji obligacji jest pozyskanie środków finansowych przez emitenta (tego, kto emituje obligacje) do realizacji jego różnorodnych celów: Skarb Państwa może tak „reperować” budżet, miasto czy przedsiębiorstwo zdobyć środki na nowe inwestycje.
Różny może być okres wykupu obligacji, czyli termin, w jakim emitent zobowiązał się do wykupu obligacji. I tak istnieją:
♦ obligacje krótkoterminowe, z okresem wykupu do 1 roku;
♦ obligacje średnioterminowe, dla których okres wykupu ma rozpiętość od 1 roku do 5 lat;
♦ obligacje długoterminowe, z okresem wykupu powyżej 5 lat;
♦ obligacje wieczyste, które nigdy nie są wykupywane, a ich posiadacz otrzymuje tzw. rentę wieczystą.
Podobnie jak lokaty, obligacje też mogą być oprocentowane oprocentowaniem stałym lub zmiennym.
Każda obligacja powinna zawierać następujące stałe elementy:
♦ podstawę prawną emisji obligacji (np. uchwała właściwych władz decydująca o tej emisji),
♦ nazwę emitenta obligacji,
♦ nazwę obligacji i cel jej emisji
♦ wartość nominalną obligacji (wartość, od której naliczane są odsetki),
♦ datę, od której oblicza się oprocentowanie obligacji i wysokość tego oprocentowania,
♦ zakres i formę zabezpieczenia obligacji lub informację o braku takiego zabezpieczenia,
♦ datę i miejsce wystawienia obligacji.
Obligacje można kupić:
♦ na rynku pierwotnym, czyli bezpośrednio od emitenta obligacji, w cenie emisyjnej, która jest ustalona przez emitenta;
♦ na rynku wtórnym, to znaczy na Giełdzie Papierów Wartościowych lub od aktualnego posiadacza obligacji (wtedy najlepiej spisać umowę cywilno-prawną potwierdzoną u notariusza). Zakupu tego dokonuje się po tzw. cenie rynkowej, ustalanej na sesjach giełdowych i zależącej od podaży i popytu na tę obligację.
Pomimo że obligacje zwykło się traktować jako dość bezpieczne formy lokaty kapitału, oprocentowane zazwyczaj wyżej niż lokaty, nie wolno zapominać, iż też są one obarczone ryzykiem. Istnieje bowiem możliwość niedotrzymania przez emitenta warunków umowy (np. niezapłacenia odsetek) czy też ryzyko związane z płynnością obligacji (możliwość zbycia, czyli sprzedaży obligacji bez straty). W ocenie ryzyka pomagają tzw. ratingi wiarygodności emitentów obligacji, które są symbolicznie oznaczane następująco: najwyższą wiarygodność mają te ocenione jako AAA. Dalej wygląda to następująco: AA, A, BBB, BB, B, CCC, CC, C, przy czym C to już najniższy poziom wiarygodności emitenta.
Ratingi to inaczej ocena wiarygodności finansowej. Można je znaleźć na stronach internetowych poszczególnych agencji ratingowych,  np. www.fitchpolska.com.pl czy www.eurorating.pl.

Źródło :
Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich Warszawa 2014
„Usługi finansowe. Poradnik dla osób starszych” (http://www.rpo.gov.pl/pl/content/us%C5%82ugi-finansowe-poradnik-dla-os%C3%B3b-starszych)