Liniowa metoda amortyzacji

Podstawową metodą odpisów amortyzacyjnych jest metoda liniowa. Polega ona na dokonywaniu odpisów, aż do pełnego zamortyzowania składnika majątku według tej samej stawki amortyzacyjnej od stałej podstawy (wartości początkowej). Kwota rocznej amortyzacji stanowi iloczyn wartości początkowej środka trwałego i odpowiedniej stawki amortyzacyjnej z „Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych” stanowiącego załącznik do ustawy o podatku dochodowym.
Metoda ta stosowana dla środków trwałych jest obowiązkowa dla:
• środków trwałych nabytych lub wytworzonych we własnym zakresie o wartości początkowej przekraczającej 3500 zł, niezaliczonych do środków trwałych ze względu na przewidywany okres ich używania, gdy faktyczny okres ich używania przekroczy rok,
• nowych budynków i budowli.
Metoda liniowa nie wyklucza stosowania „przyspieszonej” lub „spowolnionej” amortyzacji. Podatnicy mogą podane w „Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych” stawki podwyższać o odpowiedni, określony ustawą współczynnik
• dla budynków i budowli używanych w warunkach pogorszonych współczynnik ten nie może być wyższy od 1,2, a używanych w warunkach złych nie wyższy niż 1,4.
Zaznaczyć należy, iż pogorszone warunki używania budynków i budowli występują w przypadku używania ich pod ciągłym działaniem wody, par wodnych, znacznych drgań, nagłych zmian temperatury oraz innych czynników powodujących przyspieszenie zużycia obiektu. Natomiast za złe warunki używania budynków i budowli uważa się używanie ich pod wpływem niszczących środków chemicznych, a zwłaszcza gdy służą one produkcji, wytwarzaniu lub przechowywaniu żrących środków chemicznych. Dotyczy to również przypadków silnego działania na budynek lub budowlę niszczących środków chemicznych rozproszonych w atmosferze, wodzie lub wydzielających się w postaci oparów, których źródłem są inne obiekty znajdujące się w pobliżu.
Podwyższenie stawek lub obniżenie do stawki podstawowej następuje od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności uzasadniające te zmiany.
• dla maszyn, urządzeń i środków transportu używanych bardziej intensywnie w stosunku do warunków przeciętnych albo wymagających szczególnej sprawności technicznej stawkę amortyzacji można podwyższyć o wskaźnik nie wyższy niż 1,4.
Maszyny, urządzenia i środki transportu, wymagające szczególnej sprawności technicznej, to środki trwałe, które używane są w pracy na trzy zmiany, mimo że nie działają ze swej istoty w ruchu ciągłym, używane w warunkach terenowych, w warunkach leśnych, pod ziemią lub innych wskazujących na bardziej intensywne zużycie. W tych przypadkach podwyższenie stawki lub obniżenie do stawki podstawowej
następuje od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności uzasadniające te zmiany.
• dla maszyn i urządzeń poddanych szybkiemu postępowi technicznemu to jest dla maszyn, urządzeń i aparatury, w których zastosowane są układy mikroprocesorowe lub systemy komputerowe, spełniające założone funkcje dzięki wykorzystaniu w nich najnowszych zdobyczy techniki, a także dla pozostałej aparatury naukowobadawczej i doświadczalno-produkcyjnej, wskaźnik, o który można podwyższyć
stawkę amortyzacji, nie może być wyższy niż 2.
W tym przypadku podatnicy mogą podwyższać stawki, rezygnować z ich stosowania począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Podatnicy mogą również obniżać podane w „Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych” stawki dla poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Zaznaczyć należy, iż o wysokości obniżki stawki decyduje podatnik. Ustawa nie określa jakie warunki muszą zaistnieć, aby podatnik mógł obniżyć stawki, ani też limitu możliwej do zastosowania obniżki. Nie ma również przeszkód, by zmiany stawki (obniżki, powrót do stawki podstawowej) dokonywane były wielokrotnie w okresie amortyzacji środka trwałego.

Źródło mf.gov.pl