Indywidualne stawki amortyzacyjne

Indywidualne stawki amortyzacyjne możemy ustalać dla używanych lub ulepszonych środków trwałych po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Środki trwałe uznaje się za używane, gdy podatnik jest w stanie udowodnić, że przed ich nabyciem były one wykorzystywane:
• w przypadku środków trwałych zaliczanych do 3-6,8 KŚT co najmniej przez 6 miesięcy,
• w przypadku budynków i budowli przez 60 miesięcy.
Środki trwałe uznaje się za ulepszone, jeżeli przed wprowadzeniem do ewidencji wydatki poniesione przez podatnika na ulepszenie stanowiły co najmniej:
• 20% wartości początkowej w przypadku środków trwałych zaliczonych do 3-6,8 KŚT i środków transportu,
• 30% wartości początkowej w przypadku budynków i budowli.
W przypadku środków trwałych używanych lub ulepszonych, które po raz pierwszy zostały wprowadzone przez podatnika do ewidencji środków trwałych, minimalny okres amortyzacji, wynikający z zastosowania stawek indywidualnych, nie może być krótszy niż:
1) dla środków trwałych zaliczonych do grupy 3-6 i 8 KŚT:
a) 24 miesiące – gdy ich wartość początkowa nie przekracza 25 000 zł,
b) 36 miesięcy – gdy ich wartość początkowa jest wyższa od 25 000 zł i nie przekracza 50 000 zł,
c) 60 miesięcy – w pozostałych przypadkach,
2) 30 miesięcy – dla środków transportu, w tym samochodów osobowych,
3) dla budynków (lokali) niemieszkalnych, dla których stawka amortyzacyjna z „Wykazu stawek amortyzacyjnych” wynosi 2,5% – 40 lat pomniejszone o pełną liczbę lat, które upłynęły od dnia ich oddania po raz pierwszy do używania do dnia wprowadzenia do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej przez podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat,
4) dla budynków (lokali) i budowli, innych niż wyżej wymienione w pkt 3 – 10 lat, z wyjątkiem:
a) trwale związanych z gruntem budynków handlowo-usługowych wymienionych w rodzaju 103 Klasyfikacji i innych budynków niemieszkalnych wymienionych w rodzaju 109 Klasyfikacji, trwale związanych z gruntem,
b) kiosków towarowych o kubaturze poniżej 500 m3, domków kempingowych i budynków zastępczych dla których okres amortyzacji – nie może być krótszy niż 3 lata.
Zaznaczyć należy, iż podatnicy, którzy przed dniem 1 stycznia rozpoczęli amortyzację budynków (lokali) i budowli na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 stycznia 2007 r., stosują, na zasadzie praw nabytych, przepisy ustawy w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2007 r.
Zgodnie z tymi przepisami okres amortyzacji dla budynków (lokali), budowli nie może być krótszy niż 10 lat z wyjątkiem budynków wymienionych w rodzajach 103 i 109 Klasyfikacji, trwale związanych z gruntem, kiosków towarowych o kubaturze poniżej 500 m3, domków kempingowych oraz budynków zastępczych, dla których okres amortyzacji nie może być krótszy niż 36 miesięcy.
Indywidualne stawki amortyzacyjne mają również zastosowanie dla przyjętych do używania inwestycji w obcych środkach trwałych. Inwestycje w obcych środkach trwałych obejmują wydatki na ulepszenie środków trwałych niestanowiących własności podatnika i niezaliczanych do jego majątku. Dotyczy to zarówno ulepszenia będących środkami trwałymi nieruchomości jak i rzeczy ruchomych. Minimalny okres amortyzacji inwestycji w obcych środkach trwałych określony został analogicznie jak dla środków trwałych tego samego typu ulepszonych bądź używanych.
Indywidualne stawki amortyzacyjne stosowane są również w przypadku amortyzacji wartości niematerialnych i prawnych. Wyjątek stanowi spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego, spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego oraz
prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej. Od tych składników majątku amortyzacji dokonuje się przy zastosowaniu rocznej stawki w wysokości 2,5%. Zaznaczyć przy tym należy, iż przy ustalaniu wartości początkowej tych praw podatnicy mogą stosować metodę uproszczoną. Wówczas roczna stawka amortyzacyjna wynosi 1,5%.
Stawki amortyzacyjne pozostałych wartości niematerialnych i prawnych określa sam podatnik. Jednak stawki te muszą być tak określone, aby zachować minimalny, wymagany przepisami ustawy, okres amortyzacji. Okres dokonywania odpisów amortyzacyjnych od wartości niematerialnych i prawnych nie może być krótszy niż:
1) od licencji (sublicencji) na programy komputerowe oraz od praw autorskich – 24 miesiące,
2) od licencji na wyświetlanie filmów oraz na emisję programów radiowych i telewizyjnych – 24 miesiące, z tym że jeżeli wynikający z umowy okres używania tych praw majątkowych jest krótszy niż 24 miesiące podatnicy mogą dokonywać odpisów
amortyzacyjnych w okresie wynikającym z umowy,
3) od poniesionych kosztów zakończonych prac rozwojowych – 12 miesięcy,
4) od pozostałych wartości niematerialnych i prawnych – 60 miesięcy.

Podatnicy ustalają stawki amortyzacyjne na cały okres amortyzacji przed rozpoczęciem odpisów amortyzacyjnych. Pamiętać należy, że wartość początkowa tych składników majątku nie ulega zmianie. Wartości niematerialne i prawne nie podlegają ulepszeniu dla celów podatkowych. Również w proporcji do okresu wynikającego z umowy, ustala się stawki amortyzacyjne od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych otrzymanych do odpłatnego korzystania, zgodnie z umowami zawartymi na podstawie przepisów o komercjalizacji i prywatyzacji, jeżeli z tych umów wynika prawo zakupu tych środków albo wartości przez korzystającego za cenę ustaloną w umowach. Wyjątek od tej zasady stanowią środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne o krótszym okresie amortyzacji niż okres trwania umowy.

Źródło mf.gov.pl